Μια ακόμη σημαντική στιγμή για τη δραμινή καλλιτεχνική κοινότητα σημειώθηκε φέτος
στην Αρχαία Ολυμπία, όπου η χορεύτρια και χοροδιδάσκαλος με καταγωγή από τη Δράμα, Ιωάννα Μάρτζιου, συμμετείχε στα τελετουργικά της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Milano Cortina 2026.
Η Ιωάννα, απόφοιτος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Ανώτερης Σχολής Χορού «ΧοροΧρόνος», με μακρόχρονη πορεία στον χορό, επιλέχθηκε ανάμεσα σε δεκάδες
καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα, για να αποτελέσει μέρος της τελετουργικής ομάδας που πλαισιώνει την Πρωθιέρεια και συμβάλλει στη δημιουργία της ιερής ατμόσφαιρας της Αφής. Η συμμετοχή αυτή απαιτεί υψηλή τεχνική, βαθιά σύνδεση με το τελετουργικό πλαίσιο, αλλά
και απόλυτο σεβασμό στον συμβολισμό της Ολυμπιακής Ιδέας.
Με αφορμή την παρουσία της στη φετινή τελετή, η Ιωάννα Μάρτζιου μιλά στα ΧΡΟΝΙΚΑ της
Δράμας για την εμπειρία της, τις προκλήσεις και τα συναισθήματα αυτής της μοναδικής συμμετοχής.
Πως προέκυψε η συμμετοχή στα τελετουργικά της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία;
Η κ. Άρτεμις Ιγνατίου, η οποία είναι η χορογράφος και η καλλιτεχνική διευθύντρια των τελετών, ήταν καθηγήτρια μου στη διάρκεια των σπουδών μου και με κάλεσε.
Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι θέλει να είμαι σε αυτή την ομάδα, οπότε και εγώ δέχθηκα κατευθείαν, χωρίς δισταγμό. Ήταν κάτι υπερβατικό και μοναδικό. Ανυπομονούσα πολύ. Κατέβηκα και ξεκινήσαμε τις πρόβες. Χωρίς την κ. Ιγνατίου και την κ. Μαίρη Μηνά, που ήταν η Πρωθιέρεια, δεν θα μπορούσα να ήμουν μέσα σε αυτό, δεν θα μπορούσε αυτό
το όνειρο να πάρει μορφή. Αν δεν ανάψει η φλόγα, αν δεν υπήρχε όλο αυτό δεν θα υπήρχαμε ούτε εμείς. Θέλω να ευχαριστήσω την κ. Ιγνατίου και την κ. Μηνά. Είμαι
πολύ ευγνώμων, γιατί έκαναν ζωντανό αυτό το όνειρο».
Πόσο απαιτητική είναι η προετοιμασία για μια τελετή τέτοιου βεληνεκούς; Τι είδους
πρόβες έγιναν και πόσο διάστημα διήρκεσαν;
Κάναμε επί σχεδόν τρεις μήνες, κάθε σαββατοκύριακο, δεκάωρες πρόβες στο ΟΑΚΑ. Κάναμε
πρόβα και τις δύο τελετές, και της αφής και της παράδοσης, με την κ. Ιγνατίου. Υπήρχαν και τρεις κοπέλες που είχαν συμμετάσχει και πιο παλιά, οπότε μας βοήθησαν λίγο να μπούμε σε αυτό το κλίμα. Το κουραστικό και το απαιτητικό των προβών δεν αφορά τόσο στην
τεχνική που χρειάζεται, γιατί δεν είναι τόσο τεχνική η χορογραφία, αλλά το πώς πρέπει να στέκεσαι και να κινείσαι είναι πάρα πολύ αυστηρά δομημένο, γιατί αναπαριστάς μια αρχαία πομπή, την οποία πρέπει να τη φέρεις εις πέρας, χωρίς να ξεπεράσεις τα όρια και να γίνει υπερβολικό.
Τι σημαίνει για μια επαγγελματία χορεύτρια η συμμετοχή σε μια τόσο ιερή και μεγάλη τελετή; Πως βιώσατε τη στιγμή της Αφής στην Αρχαία Ολυμπία;
Θα μιλήσω προσωπικά, γιατί δεν ξέρω πως μπορεί να το νιώσει ο κάθε χορευτής. Προσωπικά, για εμένα ήταν κάτι πάρα πολύ μοναδικό. Ήταν ένα όνειρο που φανταζόμουν από παιδί και νόμιζα ότι δεν θα καταφέρω να το φτάσω. Είναι μαγική η στιγμή εκεί στο Ηραίο, όταν ανάβει η φλόγα και είσαι μέσα σε αυτό. Θέλεις να κλάψεις και δεν μπορείς. Βλέπεις και την Πρωθιέρεια, η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η Μαίρη Μηνά.
Ήταν ότι πιο συναρπαστικό. Είναι πραγματικά κάτι μοναδικό. Δεν ξέρω πως μπορώ να το περιγράψω. Το συζητάμε με τη μαμά μου και τους φίλους μου και όλοι με ρωτάνε, και λέω «δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω ακριβώς». Δεν μπορώ να μεταφέρω το συναίσθημα. Πάντως είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, και αυτό δεν το λέω για το βιογραφικό ενός χορευτή, αλλά για την ψυχή του χορευτή. Όλο αυτό εμείς το κάνουμε εθελοντικά».
Πως αλλάζει την προσωπική σας σχέση με το χορό αυτή η συμμετοχή; Πως επαναπροσδιορίζεται τη σχέση σας με το χορό μετά από μια τέτοια εμπειρία;
Σίγουρα νιώθω πλήρης. Νιώθω ότι έχω κάνει κάτι που είναι τελείως «εγώ». Τις δέκα ημέρες
που ήμασταν εκεί και μέναμε στη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία, και ο χώρος που ήμασταν κάθε μέρα και μπαίναμε στον Αρχαίο Ναό της Ήρας, πρόσφεραν πραγματικά μια πληρότητα. Σίγουρα αυτή η συμμετοχή μου δίνει μια μεγαλύτερη σιγουριά για το πώς είμαι σαν καλλιτέχνης. Γιατί εκείνη τη στιγμή, όπως είπαμε και νωρίτερα, δεν είναι ότι δείχνεις την τεχνική σου, αλλά τη χορευτική σου οντότητα και την καλλιτεχνική σου φλέβα. Μετά από αυτό νιώθω πως μπορώ να κάνω παραπάνω πράγματα από όσα περίμενα ότι θα μπορώ να κάνω σε σχέση με το χορό. Μπορώ να πω ότι ανοίγουν και νέοι ορίζοντες και νέα δημιουργικά πλαίσια.
Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους της πόλης που ασχολούνται με τον χορό;
Να κοιτάνε μακριά και να προσπαθούν να φτάνουν το όνειρο. Πάντοτε, όπως μου έλεγε και η αδερφή μου, με στόχο ψηλά και με το κεφάλι χαμηλά. Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύ δύσκολο και θέλει και μια αντικειμενικότητα σε όλους, γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, ο χορός είναι τέχνη και χρειάζεται και ταλέντο και πάρα πολύ σκληρή δουλειά. Χρειάζεται οι νέοι να προσπαθούν συνέχεια για αυτό, και να κλείνουν και τα αυτιά τους, αν κάποιος προσπαθεί να τους αποθαρρύνει.
