Μια αντιπολεμική έκθεση με 32 φωτογραφίες του Δημήτρη Μεσσίνη, από την περιοχή του Σαράγιεβο, όπως και ζωγραφιές παιδιών από τα Βαλκάνια και σκίτσα με θέμα τον πόλεμο και την ειρήνη, παρουσιάστηκε το τριήμερο 12 ως 14 Σεπτεμβρίου στο κτήριο της Οικολογικής Κίνησης Δράμας. Η έκθεση που διοργανώθηκε από την Επιτροπή Πρωτοβουλίας για τη Γάζα, τον Ιατρικό Σύλλογο και το Σύλλογο Ιατρών του Νοσοκομείου Δράμας, πλαισιώθηκε από μουσική με αντιπολεμικά τραγούδια, αντιπολεμικά ποιήματα και προβολή βίντεο με 125 περίπου φωτογραφίες του Δημήτρη Μεσσίνη, από διάφορες εμπόλεμες περιοχές του κόσμου.
Με εικόνες που εμφανίζουν, με πολύ αισθητό τρόπο, τις συνέπειες του πολέμου, ο Δημήτρης Μεσσίνης παρουσίασε μέσα από τη δική του φωτογραφική δουλειά, τα τραγικά αποτελέσματα των πολεμικών συγκρούσεων που συνοδεύονται από ανθρώπινη δυστυχία και καταστροφές, από το Σαράγιεβο, το Κόσοβο και την Παλαιστίνη μέχρι τη Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν. Επίσης μέσα από τις φωτογραφίες αναδεικνύεται η προσφυγιά που γεννιέται από τις πολεμικές συρράξεις αλλά και η προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες, με χαρακτηριστικές τις εικόνες από την Ειδομένη, την Κω και την Λέσβο.
Στις φωτογραφίες διαπιστώνει κανείς άμεσα την τραγικότητα του πολέμου. Όπως λέει ο Δημήτρης Μεσσίνης “Ο πόλεμος δεν περιλαμβάνει μόνο εγκλήματα πολέμου αλλά είναι ο ίδιος ένα έγκλημα” κι αυτό γιατί εκτός από τα θύματα στα πεδία των μαχών, αφήνει πίσω του πάντα χιλιάδες νεκρούς ή τραυματίες, από τον άμαχο πληθυσμό. Ανθρώπους με κατεστραμμένες περιουσίες και ζωές αλλά και ανθρώπινα ερείπια. Αφανισμένα χωριά και κατεστραμμένες πόλεις. Πάντα με ιδεολογικές προφάσεις αλλά και με εφιαλτικά αποτελέσματα.
Στην ουσία οι συνέπειες του πολέμου είναι ένα τεράστιο παζλ που αποτελείται από χιλιάδες προσωπικές ανθρώπινες ιστορίες, που όμως τις συνοδεύει η δυστυχία, η προσφυγιά και ο θάνατος. Ο κ. Μεσσίνης μέσα από τις φωτογραφίες του, αφηγείται ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι επέστρεψαν στις πατρίδες τους και τις είδαν κατεστραμμένες από εποίκους. Ιστορίες γυναικών που είδαν να αφανίζονται μπροστά στα μάτια τους οι οικογένειές τους. Ιστορίες ανθρώπων που επέστρεψαν στα χωριά τους, διαπιστώνοντας ότι το μόνο που απέμεινε μετά τον πόλεμο, είναι ομαδικοί τάφοι με αριθμούς, χωρίς καν ονόματα.
Αυτό που κατάφερε η έκθεση, στην διάρκεια του τριημέρου, στην Οικολογική Κίνηση Δράμας, είναι να αφυπνίσει συνειδήσεις και να δείξει με αφοπλιστικά στοιχεία και πραγματικά γεγονότα, ότι ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι που εξελίσσεται με εκρηκτικό τρόπο μέσα σε μια οθόνη. Είναι στην πραγματικότητα ότι τραγικότερο μπορεί να δημιουργήσει η ανθρώπινη φύση, αλλά καμουφλαρισμένο, τις περισσότερες φορές πίσω από ιδεολογήματα, στόχους και μεγαλεπίβολες επιδιώξεις. Με συνέπειες που γνωρίζουν από πρώτο χέρι όσοι βρέθηκαν μέσα σε πολεμικές συρράξεις και όσοι συνεχίζουν να ζουν με εφιαλτικές μνήμες μετρώντας ανθρώπινες απώλειες και ζωές που χάθηκαν.