Αναστάτωση και ταυτόχρονα προβληματισμό προκάλεσε στην τοπική κοινωνία το απόγευμα της Δευτέρας, η περίπτωση γυναικοκτονίας με θύμα μια γυναίκα αστυνομικό που υπηρετούσε στην Αστυνομική Διεύθυνση Δράμας. Δράστης ήταν ο σύζυγός της επίσης ένστολος, που υπηρετούσε στην ίδια διεύθυνση και ο οποίος μετά την πράξη του αυτοκτόνησε. Οι λεπτομέρειες αυτής της υπόθεσης που απορρέουν από δημοσιογραφικές πληροφορίες έχουν ήδη γίνει γνωστές τόσο από τα «Χ» όσο και από άλλα μέσα πανελλαδικής εμβέλειας. Ωστόσο ο γενικότερος προβληματισμός για τα περιστατικά αυτής της μορφής παραμένει.
Πόσο προστατευμένες είναι οι γυναίκες ακόμη και μέσα στην ίδια τους την οικογένεια, όταν ακόμη και γυναίκες αστυνομικοί καταλήγουν θύματα περιπτώσεων γυναικοκτονιών; Επαρκούν οι αποφάσεις της οργανωμένης πολιτείας για να περιορίσουν ή να εξαλείψουν αυτά τα φαινόμενα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια; Μήπως οι γυναικοκτονίες είναι ένα περισσότερο σύνθετο πρόβλημα που τελικά απαιτεί την αλλαγή μιας νοοτροπίας αιώνων που συνδέεται με τις πατριαρχικές αντιλήψεις;
Μιλώντας στα ΧΡΟΝΙΚΑ της Δράμας, ο δραμινός ψυχολόγος κ. Γρηγόρης Παπαεμμανουήλ παραθέτει, αν μη τι άλλο, ενδιαφέροντα στοιχεία για τις γυναικοκτονίες, την οικογενειακή βία και την ψυχολογία των δραστών σε αυτά τα περιστατικά. Όπως εξηγεί «Η γυναικοκτονία δεν είναι έγκλημα πάθους, ούτε μια στιγμή απώλειας ελέγχου. Συνήθως αποτελεί την ακραία κατάληξη μιας δυναμικής ελέγχου. Μιας αίσθησης κτητικότητας και άσκησης εξουσίας επάνω στη γυναίκα. Όταν κάποιος αντιλαμβάνεται την σύντροφό του ως κτήμα του και όχι ως μια αυτόνομη προσωπικότητα, τότε ο χωρισμός ή η απόρριψη του φαίνεται ως απειλή για την ταυτότητά του».
Σε άλλο σημείο αναφέρει «Δεν πρέπει να συνδέουμε την ψυχική ασθένεια με την βία. Υπάρχουν περιπτώσεις που πίσω από τη βία κρύβονται κάποιες ψυχικές νόσοι. Αλλά αυτά δεν συνδέονται απαραίτητα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν ψυχικές διαταραχές δεν έχουν χαρακτηριστικά βίας. Θεωρώ ότι η γυναικοκτονία συνδέεται κυρίως με αντιλήψεις πρωτόγονες, πατριαρχικές, που έχουν σχέση με την ανάγκη ελέγχου, με τη βία, με τον ναρκισσιστικό τραυματισμό, όπως λέμε εμείς οι ψυχολόγοι. Με την αδυναμία αποδοχής της αυτονομίας της γυναίκας».
Σε σχέση με τα χαρακτηριστικά της γυναικοκτονίας, τόνισε ότι είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο αλληλεπιδρούν προσωπικοί, κοινωνικοί, οικογενειακοί και πολιτισμικοί παράγοντες «Για το λόγο αυτό πρέπει και η κοινωνία να αντιμετωπίσει πια το φαινόμενο ως μια επιδημία» πρόσθεσε, για να υπογραμμίσει: «Αν κάθε φορά αυτά τα εγκλήματα τα αποδίδουμε σε ψυχικές νόσους ή ψυχολογικά προβλήματα, τότε χάνουμε την ουσία και τις δυνατότητες που έχουμε για την πρόληψή τους. Γι αυτό και η πολιτεία πρέπει να σκύψει σοβαρά στο θέμα αυτό και να «επενδύσει» στην εκπαίδευση. Πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μας. Πρέπει να μιλάμε περισσότερο με τα παιδιά, τόσο οι γονείς όσο και οι δάσκαλοι. Η εκπαίδευση των παιδιών και στο σχολείο αλλά και στην οικογένεια θα μπορούσε να επιδράσει θετικά στην εξάλειψη αυτών των φαινομένων».