Την ονομασία ανώνυμης οδού που βρίσκεται ανατολικά του Μητροπολιτικού Μεγάρου
Δράμας μεταξύ των οδών Θερμοπύλων και Χατζηανέστη, σε οδό “Θεμιστοκλής Χατζησταύρου” προτείνει προς το Δημοτικό Συμβούλιο, που συνεδριάζει σήμερα και θα συζητήσει μεταξύ άλλων και το θέμα αυτό, η υπηρεσία του Δήμου Δράμας μετά από αίτηση της εταιρείας Δραμινών Μελετών που έγινε προς την Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Δράμας.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εταιρείας Δραμινών Μελετών, ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου υπήρξε πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητρόπολης Δράμας στο διάστημα 1902 -1910 και προσέφερε πολλά στο Μακεδονικό Αγώνα, αλλά και στην Παιδεία και την κοινωνική ζωή των υποδουλωμένων Δραμινών εκείνης της εποχής. Για τη δράση του καταδικάστηκε από τουρκικό δικαστήριο..
Η Εταιρεία Δραμινών Μελετών σχετικά με το βιογραφικό του, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι “Στο πληγωμένο ελληνισμό, από τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να στείλει στην Μακεδονία, φωτισμένους ιεράρχες, νεαρούς σε ηλικία, που θα είχαν ως μόνη τους έγνοια την προστασία και την εμψύχωση του χειμαζόμενου ποιμνίου τους. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Χρυσόστομος Καλαφάτης που εστάλη στη Δράμα (Ο Άγιος Χρυσόστομος), ο οποίος έφερε μαζί του και μια ισχυρή, όπως αποδείχθηκε, προσωπικότητα, τον ιερωμένο Θεμιστοκλή Χατζησταύρου, ο οποίος είχε σημαντική προφορά στον Ελληνισμό της Δράμας και όχι μόνο.
Το 1902 ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου χειροτονήθηκε ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη της Δράμας, αλλά και Ιεροκήρυκας και γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος. Κήρυξε τον θείο λόγο όχι μόνο στους ναούς της περιοχής Δράμας, αλλά και στη γειτονική Αλιστράτη, την Αρχιστράτη, όπως την αποκαλεί ο Άγιος Χρυσόστομος σε μερικές επιστολές του, και η οποία υπήρξε για κάποιο διάστημα έδρα της Ι. Μητροπόλεως Δράμας. Ο κηρυκτικός του λόγος δεν αρκέστηκε μόνο στη στερέωση της πίστης των χριστιανών, αλλά επεκτείνεται και στη στήριξη και την εμψύχωσή τους για να υπομείνουν όσα φρικτά υφίσταντο από την ανηλεή δράση των κομιτατζήδων και των Τούρκων.
Μετά την απομάκρυνση του Αγίου Χρυσοστόμου από τη Μητρόπολη Δράμας, τον ακολούθησε στη Μ. Ασία, όπου εξελέγη Τιτουλάριος Επίσκοπος Τράλλεων το 1910. Το 1913 εκλέγεται Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, ενώ το 1919 Μητροπολίτης Εφέσου. Μετά την τραγική Μικρασιατική Καταστροφή επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τον εκλέγει παμψηφεί Μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Η Μακεδονία κατακλύζεται από θύματα της γενοκτονίας και του αναπόφευκτου ξεριζωμού από τις τρισχιλιόχρονες εστίες. Ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου μπαίνει μπροστάρης στον αγώνα της επιβίωσής τους. Γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον από προσφυγιά, από άνομα συμφέροντα, από απάνθρωπες σκοπιμότητες των Μεγάλων, γι ́ αυτό και δεν φείδεται κόπων. Η προσφυγιά βρίσκει τον στοργικό της πατέρα, τον ακάματο προστάτη της, που απλώνει τις φτερούγες του για να θερμάνει ψυχές, για να επουλώσει τραύματα, για να στηρίξει στη ζωή χαροκαμένες μάνες, για να ξαναφέρει το χαμόγελο, όσο γινόταν, στα επτασφράγιστα χείλη και για να φωτίσει πρόσωπα καταπτοημένα. Αφού ολοκληρώσει το έργο του στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης θα μετατεθεί στην ιστορική Μητρόπολη Φιλίππων – Νεαπόλεως και Θάσου το 1924, όπου και θα παραμείνει μέχρι της εκλογής του ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών το 1962 (ως Χρυσόστομος Β ́). Και στην Καβάλα υπήρχε προσφυγιά. Κι εκεί υπήρξε αγώνας για στήριξη του ποιμνίου. Δυστυχώς το Μάιο του 1967 θα απομακρυνθεί κατά τρόπον αντικανονικό από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο από τους καταλύσαντες τη Δημοκρατία ενστόλους επίορκους. Πέθανε στην Αθήνα ένα χρόνο αργότερα (9-6-1968)”.