Περισσότερα προβλήματα παρά λύσεις προσφέρουν ίσως τα κολωνάκια που τοποθετήθηκαν πριν από αρκετά χρόνια από τον Δήμο της Δράμας σε κεντρικούς δρόμους της πόλεις προκειμένου να προφυλάξουν από την παράνομη στάθμευση των αυτοκινήτων στα πεζοδρόμια. Αντίθετα με τον επιδιωκόμενο σκοπό, το πρόβλημα με το παράνομο παρκάρισμα δεν μειώθηκε, αντίθετα αυξήθηκε με διπλές και σε ορισμένες περιπτώσεις τριπλές σειρές παρκαρισμένων ΙΧ. Πέραν αυτού δεν ήταν λίγες οι φορές που τα κολωνάκια ή οι βάσεις τους έγιναν αιτίες τραυματισμών σε πεζούς.
Κι αν ο αρχικός σκοπός της τοποθέτησής τους σε πολλούς δρόμους της πόλης αποφασίστηκε για να δώσει λύσεις, τα προβλήματα που δημιούργησε η εφαρμογή τους θα έπρεπε να οδηγήσουν τις κατά καιρούς δημοτικές αρχές να αναθεωρήσουν ή έστω να ξανασκεφτούν την απόφαση για την τοποθέτησή τους.
Η αλήθεια είναι ότι από την μία πλευρά η έλλειψη θέσεων στάθμευσης, από την άλλη πλευρά ο αυξημένος αριθμός των ΙΧ αλλά και η έλλειψη ευαισθησίας από πολλούς οδηγούς έχουν δημιουργήσει μία κατάσταση ασφυξίας με τη στάθμευση των ΙΧ, που δεν είναι καθόλου ευχάριστη και δημιουργεί προβλήματα πέραν της υποχρέωσης συμμόρφωσης των οδηγών με τα όσα επιβάλλει ο ΚΟΚ και η νομοθεσία. Όμως η λύση με τα κολωνάκια αποδείχθηκε ότι δεν είναι και η ιδανικότερη, όχι τουλάχιστον σε όλες τις περιπτώσεις.
Η περίπτωση του πεζοδρομίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Πέραν των παραπάνω προβλημάτων η εγκατάστασή τους σε ήδη στενά πεζοδρόμια όπως αυτό μεταξύ του Δημοτικού Κήπου και του Αρχαιολογικού Μουσείου δημιουργεί και άλλα ζητήματα. Τα κολωνάκια έρχονται να περιορίσουν ακόμη περισσότερο τον ήδη ελάχιστο ελεύθερο χώρο των συγκεκριμένων πεζοδρομίων, δημιουργώντας περισσότερα εμπόδια στους πεζούς. Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει καθόλου διαθέσιμος χώρος για την εγκατάσταση οδηγών όδευσης τυφλών, κάτι που θεωρείται αδιανόητο στην εποχή μας, ιδιαίτερα σε δρόμους που οδηγούν σε χώρους μαζικής προσέλευσης όπως είναι και το Αρχαιολογικό Μουσείο της Δράμας. Εδώ βέβαια μπαίνουν και αρκετά ηθικά ζητήματα, σε μια χρονική περίοδο, στην οποία θέματα όπως αυτό της συμπεριληπτικότητας ή της ισότιμης πρόσβασης στους δημόσιους χώρους είναι κυρίαρχα στο δημόσιο διάλογο, αλλά και στην αυτοδιοίκηση.
Το ερώτημα βέβαια είναι πόσο ισότιμα αντιμετωπίζει η πολιτεία τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης όταν σε άλλους δρόμους υπάρχουν οδηγοί όδευσης τυφλών και σε άλλους όχι; Τελικά γίνονται οργανωμένα κάποια έργα που διευκολύνουν την πρόσβαση, για να δώσουν πραγματικά λύσεις ή υλοποιούνται αποσπασματικά για να δημιουργήσουν απλά εντυπώσεις; Για τι είδους δίκτυο όδευσης τυφλών μπορούμε να μιλάμε όταν αυτό μπορεί να εξυπηρετεί τους πολίτες με προβλήματα όρασης, μόνο μερικώς και κατά περίπτωση;
Η δε απουσία οδηγών όδευσης τυφλών στα πεζοδρόμια μπροστά από το Αρχαιολογικό Μουσείο είναι εντελώς απαράδεκτη. Τα κολωνάκια στο συγκεκριμένο πεζοδρόμιο θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αφαιρεθούν και στη θέση τους να εγκατασταθεί οδηγός όδευσης τυφλών όπως και σε άλλα σημεία της πόλης όπου η απουσία των οδηγών όδευσης είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.