Με μια πολύ ενδιαφέρουσα επιστημονική ημερίδα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και του τμήματος Αμπελουργίας και Οινολογίας, για τους φυτογενετικούς πόρους και τις γηγενείς ποικιλίες αμπέλου, άρχισαν χθες οι πρώτες εκδηλώσεις της 11ης Δραμοινογνωσίας. Ανάμεσα στις εισηγήσεις που έγιναν, ήταν και αυτή του κ. Γεώργιου Μερκουρόπουλου, ερευνητή του Ελληνικού Οργανισμού ΔΗΜΗΤΡΑ, ο οποίος αναφέρθηκε ποικιλιακό φυτογενετικό απόθεμα αμπέλου στην Ανατολική Μακεδονία.
Όπως ανέφερε, απαντώντας στα ΧΡΟΝΙΚΑ της Δράμας, ο κ. Μερκουρόπουλος είπε ότι το ποικιλιακό φυτογενετικό απόθεμα αμπέλου στην Ανατολική Μακεδονία είναι εν πολλοίς άγνωστο και μη καταγεγραμμένο. Ο ίδιος εξήγησε ότι «Όταν είχε γίνει η εθνική συλλογή (του ποικιλιακού αποθέματος) στις αρχές του 1980, είχαν έρθει στην περιοχή μας ερευνητές από το τότε Ινστιτούτο Αμπέλου (σήμερα κτήμα Αμπέλου του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ) και συνέλεξαν δείγματα από τη Δράμα και από την Καβάλα. Μεταξύ αυτών ήταν και 25 δείγματα από το Νομό Δράμας, τα 11 εκ των οποίων ήταν είτε άγνωστα, είτε ντόπια. Ένα μέρος από αυτά πιθανόν να προερχόταν από γειτονικές βαλκανικές χώρες, αλλά πεποίθησή μου είναι ότι υπάρχει και ένας αριθμός ντόπιων γηγενών ποικιλιών, οι οποίες εν πολλοίς είναι άγνωστες ακόμη. Αυτό που χρειάζεται είναι να τις καταμετρήσουμε, να τις καταγράψουμε και να τις αξιολογήσουμε. Με αυτό τον τρόπο δεν θα χαθούν οι φυλογενετικοί πόροι της περιοχής. Από την άλλη πλευρά πιθανόν να υπάρχει μια τέτοια ποικιλία με αξιόλογα χαρακτηριστικά οινοποίησης που δεν την χρησιμοποιούμε αλλά αντίθετα εισάγουμε άλλες ποικιλίες από το εξωτερικό».
Το επιστημονικό ενδιαφέρον που υπάρχει είναι να μην χαθεί ούτε ένας παραδοσιακός ντόπιος γενότυπος, τόνισε ο κ. Μερκουρόπουλος, ανεξάρτητα αν έχει χαρακτηριστικά τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν ή όχι, γιατί θα μπορέσει να αποτελέσει βάση για βελτιωτικές κινήσεις στο μέλλον.
Σχετικά με την αξία που έχει το ντόπιο ποικιλιακό απόθεμα αμπέλου, ο κ. Μερκουρόπουλος είπε ότι η Αμπελοκαλλιέργεια πλέον στρέφεται στο ντόπιο υλικό και επενδύει σε αυτό, δίνοντας του ιδιαίτερη βαρύτητα, λόγω και του πολιτισμικού στοιχείου που συνοδεύει το αμπέλι. «Η Αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστή για δυο πράγματα, δηλαδή για το αμπέλι και για την ελιά της. Ένα χαρακτηριστικό της ευρύτερης περιοχής, που νομίζω ότι δεν έχει προβληθεί όσο θα έπρεπε είναι το Παγγαίο και το «Ντικιλί Τας» ο νεολιθικός οικισμός στις Κρηνίδες. Εκεί έχουν βρεθεί πριν από 25 χρόνια, 2500 καμμένα γίγαρτα (σπόρια) άγριας αμπέλου. Στον ίδιο χώρο – οίκημα, χρονολογίας 4200 χρόνων π.Χ. βρέθηκαν και πήλινα δοχεία, με τρυγικό οξύ, που είναι χαρακτηριστικό της οινοποίησης. Αυτό μας κάνει την αρχαιότερη περιοχή στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο με αμπελοκαλλιέργεια και παραγωγή κρασιού. Έχουμε το Παγγαίο, δηλαδή τον μύθο, αλλά έχουμε και την απόδειξη του μύθου» πρόσθεσε.