Λόγος μετά το πέρας των σαράντα ημερών, αφιερωμένος στην ιερά μνήμη του κυρού Μητροπολίτη Δράμας Παύλου

0
1310

Της Νόρας Κωνσταντινίδου


 

 

Ο κύκλος των σαράντα ημερών από την ανέλπιστη στις 2 Μαΐου 2022 τελευτή του μακαριστού Μητροπολίτη Δράμας Παύλου έκλεισε μαζί με την προσθήκη του τελετουργικού της μνημοσύνης του, αν και η ρέουσα ανοιχτή πυώδης πληγή δεν επιδέχεται σφραγίσματα ή επισφραγίσματα για τους εναπομείναντες της αγάπης του και κυρίως για τη μάνα του. Ο πόνος που έχει φωλιάσει στα στήθη της μάνας και όλων όσες από τις μανάδες την συμπόνεσαν, θα παραμείνει ασυμπόνετος, αλληλέγγυος της συμφοράς, απτόητος στη γνωστή πολυκαιρία και ανυποχώρητος στη ροή του χρόνου. Δεν πρόκειται να απομακρυνθεί ο πόνος. Είναι και παραμένει έρμαιο από τον αδόκητο θάνατο του κυρού Μητροπολίτη Δράμας (κατά κόσμον Αλέξανδρου Αποστολίδη), που έθρεψε το ανέλπιστο για τα ανθρώπινα μέτρα. Μάταια ανέπεμψαν σημασιολογικούς αχούς οι φροντισμένοι επικήδειοι των πονεμένων πολλών παρόντων στον αριθμό Ιεραρχών. Άδικοι θα λογαριάζονται οι συμφυρμοί με τη μεσολάβηση του «Χριστός Ανέστη». Αχός, «φωνή διεισδυτική χαράς και λύπης» συμπλεκτικοί στον πρόσφορο χρόνο με το «Χριστός Ανέστη», βαθιά ανθρώπινος ήχος και οικουμενικά αποδεκτός. Επιβεβαιωμένα δοξάζει, ομολογεί και φανερώνει την αλήθεια. Εκφράζει και αξιοποιεί την καθολικότητα της πίστης. Πιστοποιεί τον ύμνο της αναστάσιμης ημέρας που συμποσείται και αποδίδεται ταιριαστά με την πλέον εμπνευσμένη ολιγόλογη έκφραση με νοηματική καθαρότητα του λόγου που εκπλήσσει στο γραπτό κείμενο, όπως το: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος» (Πασίγνωστος είναι ο λόγος στον παραπάνω ύμνο, στον βαθμό που οι επεξηγήσεις περιττεύουν). Απλά και μόνο επαναλαμβάνεται ο ύμνος σε τακτά διαστήματα και εσπευσμένα αποδίδεται χορωδιακά για την εκμάθηση την ίδια στιγμή και την εμπέδωση με την κατανόηση που γεννά τον θαυμασμό την άλλη. Για τις αιτίες αυτές, ο αναστάσιμος ύμνος επαναλαμβάνεται ξεκάθαρα στη σειρά των σαράντα ημερών μετά την Ανάσταση του Κυρίου. Η λήξη του επισφραγίζεται με την ακολουθία της Αναλήψεως. Μακαρίζεται ο θνητός του οποίου η θανή συμπίπτει σε μία από τις σαράντα ημέρες, καθώς η οποιαδήποτε εκκλησιαστική τελετή αρχίζει και τελειώνει με το «Χριστός Ανέστη». Κι έτσι, η μάνα φύση αποπνέει τις ευωδιές της άνοιξη-τέλος, αρχή-καλοκαιριού, στην καλύτερή της ώρα.
Ενδιάμεσα ψέλνονται επιλεγμένα στιχηρά που καταλήγουν στην Ωδή α’ και στον Ήχο Α’, για να ακολουθήσει και να ακουστεί στη συνέχεια ο Ειρμός: «Αναστάσεως ημέρα! Λαμπρυνθώμεν λαοί· Πάσχα Κυρίου Πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γης προς ουρανόν Χριστός ο Θεός ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας». Η αλήθεια που αποτυπώνεται στον αριστουργηματικό παραπάνω Κανόνα αρχίζει με το: «Αναστάσεως ημέρα». Θεωρείται μονάκριβη δωρεά του Υιού του Θεού με τη Σταυρική του Θυσία. Ο θάνατος πατήθηκε και η αιώνιος ζωή χαρίσθηκε. Στον επινίκιο πλέον δίνεται η χροιά του αγγέλματος και με αυτό πορεύεται. Η πίστη διασώζει και η αλήθεια διασώζεται. «Το αληθινό προάγει και δεν αφήνει αδιάφορο κανένα. Μένει αείζωο και ενοποιεί τον κόσμο» γράφει ο Αρχιμανδρίτης Βασίλειος (Γοντικάκης), ο καθηγούμενος της Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους. Λόγος καίριος, ταιριαστός πέρα για πέρα προς τον «αυθεντικό, τον αφτιασίδωτο, τον απερίτμητο, τον δωρικό και τον μεγαλοπρεπή με την ειλικρίνεια και την αλήθεια του προσώπου του», ακριβώς όπως τον κέρδισε με την υποδειγματική ζωή του ο αείμνηστος Παύλος, τους οποίους ως τους χαρακτηρισμούς του τους διαλάλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, χαρίζοντάς του την αληθινή φιλία του.
Αποτελεί συγκινητική διαπίστωση πως στις επικήδειες ομιλίες τους στο σύνολό τους οι πολυάριθμοι Αρχιερείς έχουν εξάρει την αλήθεια, τη γενναιότητα και την εντιμότητα της σύντομης ζωής του. Ας είναι, Θεέ μου, αιώνια η μνήμη του και ας έχει την εξ ύψους παρηγοριά η απαρηγόρητος μητέρα του.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ