Πραγματοποιήθηκε χθες η εκδήλωση μνήμης στο μνημείο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος στο Α’ Κοιμητήριο Δράμας

0
850

Για την 9η Μάη και την αντιφασιστική νίκη των λαών μίλησε ο δρ. Ιστορίας κ. Νικόλαος Γεωργιάδης


Εκδήλωση τιμής και μνήμης για την αντιφασιστική νίκη των λαών πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας στο Α’ Κοιμητήριο Δράμας, στο μνημείο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΔΣΕ) και των εκτελεσμένων αγωνιστών με αποφάσεις του έκτακτου στρατοδικείου Δράμας. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ και την ΚΝΕ και το παράρτημα Δράμας της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης – Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος. Κατά τη διάρκειά της πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον ιστορικό κ. Νικόλαο Γεωργιάδη και ακολούθησε ομιλία του κ. Γιάννη Βοζίκη από την πλευρά του ΚΚΕ. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων και απαγγελία ποιήματος από μέλος της ΚΝΕ

Κατά την ομιλία του ο δρ. Ιστορίας κ. Νικόλαος Γεωργιάδης αναφέρθηκε στην 9η Μάη και την αντιφασιστική νίκη των λαών τονίζοντας:

 

«9 ΜΑΗ 1945:
Η αντιφασιστική νίκη των λαών

Σήμερα 77 χρόνια μετά την αντιφασιστική νίκη των λαών εντείνονται, και λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, οι προσπάθειες εξομοίωσης κομμουνισμού και φασισμού, παραχάραξης και διαστρέβλωσης της ιστορίας, αποσιώπησης της τεράστιας συμβολής του σοβιετικού λαού στον αντιφασιστικό αγώνα. Τα φαινόμενα αυτά επιβεβαιώνουν πλήρως τον Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος έγραφε σχετικά τον 19ο αιώνα: η αστική τάξη όλα τα μετατρέπει σε εμπόρευμα, επομένως και την ιστορία. Από τη φύση της, από τις συνθήκες ύπαρξής της έχει την ιδιότητα να νοθεύει κάθε εμπόρευμα: νόθευσε και την ιστορία. Γιατί καλύτερα απ’ όλα πληρώνεται το ιστορικό εκείνο έργο, στο οποίο η διαστρέβλωση της ιστορίας εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της αστικής τάξης (Ζορμπαλά Σταύρου, Η αλήθεια για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και οι διαστρεβλωτές της Ιστορίας, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 41984, σ. 11). Τα ιστορικά όμως γεγονότα αποδεικνύουν ότι εκτός από την καθοριστική συμβολή του σοβιετικού λαού, σημαντική ήταν η συμβολή και του ελληνικού λαού στην αντιφασιστική νίκη.
Από τη μία πλευρά, λίγες ημέρες μετά την εισβολή των Ιταλών φασιστών στη χώρα μας, στις 31 του Οκτώβρη 1940, ο Νίκος Ζαχαριάδης, γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, με το 1ο ανοιχτό γράμμα του προς τον λαό της Ελλάδας έδειχνε τον δρόμο της παλλαϊκής αντίστασης κατά του φασισμού: Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα (Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941. Οι αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Τα 3 γράμματα του Ν. Ζαχαριάδη. Η θέση της «Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής», Αθήνα 32015, Σύγχρονη Εποχή, σ. 136-137). Και πράγματι, οι Έλληνες κομμουνιστές, μέσα και έξω από τις φυλακές, άρχισαν να οργανώνουν την αντίσταση του λαού μας κατά του φασισμού.
Έναν χρόνο αργότερα, τον Σεπτέμβρη του 1942, ο παιδαγωγός Δημήτρης Γληνός στην αρχή της μπροσούρας Τι είναι και τι θέλει το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, έγραφε χαρακτηριστικά για την αρχή του αντιφασιστικού αγώνα του ελληνικού λαού: Από τον Απρίλη του 1941 ένα κύμα μαύρης σκλαβιάς εσκέπασε την Ελλάδα. Και είναι τούτη η πιο σκληρή, η πιο απάνθρωπη, η πιο αιμοβόρα, η πιο αποπνιχτική σκλαβιά απ’ όσες εγνώρισε ως τώρα η πολυβασανισμένη χώρα μας στα τρεις χιλιάδες χρόνια της τρικυμισμένης ιστορίας της. Τα λυσσασμένα εθνικοφασιστικά θεριά της Ευρώπης που επρομελέτησαν κι ωργάνωσαν συστηματικά την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών Λαών για να τους μετατρέψουνε σε αποικιακούς σκλάβους χωρίς ελπίδα λυτρωμού, χύθηκαν απάνω στην Ελλάδα. Τα ηρωικά παιδιά του Ελληνικού λαού εχτύπησαν κατάμουτρα τον πρώτο καταχτητή, τον ετσάκισαν, τον εταπείνωσαν, τον έσπρωξαν πίσω στα βουνά της Αλβανίας. Και τότες εξεκίνησαν κατά της χώρας μας οι σιδερόφραχτες μεραρχίες, τα τανκς, τα κανόνια και τα αεροπλάνα των Γερμανών για να χτυπήσουν μια χούφτα γενναίων στρατιωτών από την πλάτη. Μα και μ’ αυτούς ακόμα χτυπήθηκαν παλληκαρίσια οι Έλληνες στρατιώτες, ξέροντας από πριν, πως δεν μπορούνε βέβαια αυτοί, μια χούφτα άνθρωποι, σχεδόν άοπλοι, να κρατήσουν τον πύρινο ποταμό που κατέβαινε… Και στη συνέχεια ανέφερε ότι οι Βούλγαροι Κάτω από την προστασία των γερμανικών λογχών πάντα, έσφαξαν και σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, έκαψαν χωριά, ξεσπίτωσαν εκατοντάδες χιλιάδες, υποχρέωσαν όλους τους Έλληνες να προσθέσουν στα ονόματά τους την κατάληξη «ώφ» για να γίνουν Βούλγαροι, έβαλαν παπάδες Βουλγάρους στις εκκλησίες, Βουλγάρους δασκάλους στα σχολειά…
Από την άλλη πλευρά, στις 22 του Ιούνη 1941 ο Χίτλερ έριξε στο ανατολικό μέτωπο κατά της Σοβιετικής Ένωσης 152 από τις 217 μεραρχίες που διέθετε, το 70% του στρατού του, ενώ στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής διέθεσε μέχρι 21 μεραρχίες της Βέρμαχτ. Συνολικά εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίησε 5,5 εκατομμύρια στρατιώτες, 4.300 τανκς, 5.000 αεροπλάνα και 47.000 πυροβόλα. Ο πόλεμος όμως προξένησε στον σοβιετικό λαό πρωτοφανείς καταστροφές και απώλειες (Ζορμπαλά, Η αλήθεια…, σ. 35). Πάνω από 20 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες και στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους, 25 εκατομμύρια πολίτες έμειναν άστεγοι και οι πολεμικές δαπάνες μαζί με την απώλεια εσόδων έφτασαν το 1 τρισεκατομμύριο 890 δισεκατομμύρια ρούβλια (Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, σε ερωτήσεις και απαντήσεις, επιμέλεια έκδοσης Τάκης Ιωάννου, Αθήνα 1985, Σύγχρονη Εποχή, σ. 293). Οι κομμουνιστές έδωσαν αφειδώλευτα το αίμα τους και τη ζωή τους για τη συντριβή του φασισμού. Στα χρόνια του αντιφασιστικού πολέμου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης έχασε στα διάφορα μέτωπα, στον παρτιζάνικο και τον παράνομο αγώνα, πάνω από 3 εκατομμύρια μέλη του (Ζορμπαλά, Η αλήθεια…, σ. 114). Όλα τα παραπάνω ιστορικά δεδομένα αποδεικνύουν άμεσα την αποφασιστική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην αντιφασιστική νίκη των λαών, αλλά αναδεικνύουν έμμεσα και την προσπάθεια του δυτικού καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού κόσμου να υποβαθμίσει και να αποσιωπήσει τη συμβολή αυτή.
Παρά τις τεράστιες απώλειές του σε έμψυχο προσωπικό, ο Κόκκινος Στρατός νίκησε τους Ναζιστές. Στη Μόσχα και στο Λένινγκραντ διαλύθηκε ο μύθος του αήττητου των φασιστών. Με την εποποιία του Στάλινγκραντ επήλθε η στροφή προς τη αντιφασιστική νίκη. Με τη μάχη των τεθωρακισμένων στο Κουρσκ έκλινε οριστικά η ζυγαριά προς την τελική νίκη (Ζορμπαλά, Η αλήθεια…, σ. 45-70). Για να επιβεβαιώσει η ιστορία τα λόγια που είχε πει ο Λένιν δύο δεκαετίες πριν: Ποτέ δε θα νικήσουν το λαό, στον οποίο οι εργάτες και οι αγρότες στην πλειονότητά τους έμαθαν, ένιωσαν και είδαν, ότι υπερασπίζονται τη δική τους, τη σοβιετική εξουσία, την εξουσία των εργαζομένων, ότι υπερασπίζονται την υπόθεση, η νίκη της οποίας εξασφαλίζει σ’ αυτούς και τα παιδιά τους τη δυνατότητα να χαίρονται όλα τα αγαθά του πολιτισμού, όλα τα δημιουργήματα της ανθρώπινης εργασίας. (Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, σ. 294).
Μετά την απελευθέρωση του σοβιετικού εδάφους ακολούθησε η νικηφόρα προέλαση του Κόκκινου Στρατού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Με την είσοδό τους στη Βουλγαρία στις αρχές του Σεπτέμβρη του 1944 οι Σοβιετικοί, όχι μόνον ανάγκασαν τους Γερμανούς κατακτητές να αποχωρήσουν από την Ελλάδα, επειδή κινδύνευαν να εγκλωβιστούν, αλλά και τους Βούλγαρους φασίστες που επί 3,5 χρόνια είχαν υπό την κατοχή τους την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Λίγους μήνες αργότερα, ο Κόκκινος Στρατός εισήλθε σε γερμανικό έδαφος και στο κτίριο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο, στις 30 Απριλίου 1945, υψώθηκε η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Το βράδυ της 8ης του Μάη 1945 η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων και έτσι η 9η του Μάη καθιερώθηκε ως η Ημέρα της Νίκης στη Σοβιετική Ένωση, η Ημέρα τιμής και μνήμης της αντιφασιστικής νίκης των λαών.
Η νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο άσκησε τεράστια επίδραση στις παγκόσμιες εξελίξεις. Κατατροπώνοντας τον εχθρό, ο σοβιετικός λαός και οι ένοπλες δυνάμεις του, με την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, υπερασπίστηκαν την ελευθερία και την ανεξαρτησία της σοσιαλιστικής πατρίδας, προστάτεψαν την Οκτωβριανή Επανάσταση, πρόσφεραν αποφασιστική συμβολή στη νίκη ενάντια στη φασιστική Γερμανία και τους συμμάχους της, στην απελευθέρωση των ευρωπαϊκών λαών από τη φασιστική δουλεία, στη σωτηρία του παγκόσμιου πολιτισμού. Εκπλήρωσαν με συνέπεια το πατριωτικό και διεθνιστικό τους χρέος και εδώ ακριβώς έγκειται η τεράστια υπηρεσία τους απέναντι στη ανθρωπότητα.
Επιπρόσθετα, η νίκη του σοβιετικού λαού στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο συνέβαλε στην ισχυρή άνοδο των εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και στην κατάρρευση του αποικιακού συστήματος του ιμπεριαλισμού. Στα χρόνια που πέρασαν μετά τη λήξη του Πολέμου, 100 περίπου χώρες ξέφυγαν από την αποικιακή δουλεία. Πάνω από 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι αποτίναξαν τον ζυγό των αποικιοκρατών αποκτώντας την κρατική τους ανεξαρτησία.
Επίσης, στη διάρκεια του Πολέμου έγιναν τεράστιες αλλαγές στο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Το 1939 υπήρχαν σε ολόκληρο τον κόσμο 61 κομμουνιστικά κόμματα που διέθεταν στις γραμμές τους γύρω στα 4 εκατομμύρια μέλη, ενώ τον Σεπτέμβρη του 1945 ο αριθμός τους είχε ανέβει σε 76 κομμουνιστικά κόμματα με 20 εκατομμύρια μέλη συνολικά (Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος, σ. 265-267).
Παράλληλα, τιμητική ήταν η συμβολή στην κοινή αντιφασιστική νίκη και της πατρίδας μας. Με τον ηρωικό αγώνα στα βουνά της Αλβανίας κατά των φασιστών επιδρομέων αλλά και με το πλάτεμα του ΕΑΜικού αντιστασιακού κινήματος στα χρόνια της Κατοχής, κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ, για την απελευθέρωση της χώρας μας από τους φασίστες κατακτητές της, ο λαός μας συνέβαλε επάξια στην κοινή συμμαχική προσπάθεια για τη συντριβή του φασισμού. Με χιλιάδες θύματα, από την πείνα, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις. Με την παλλαϊκή αντίσταση, του ΕΑΜ στις πόλεις, του ΕΛΑΣ στα βουνά, του ΕΛΑΝ στη θάλασσα. Αλλά και μετά την Κατοχή, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, στον ταξικό αγώνα, μέσα από τις τάξεις του ΔΣΕ, μέλη και φίλοι του ΚΚΕ πολέμησαν κατά των συνεργατών των φασιστών της Κατοχής, κατά των ταγματασφαλιτών και των δοσιλόγων, αλλά και κατά των μοναρχοφασιστών, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα το 1941 για να καταφύγουν στη Μέση Ανατολή και οι οποίοι επανήλθαν μετά την υποχώρηση των Γερμανών τον Οκτώβρη του 1944.
Η αντιφασιστική νίκη ήταν όμως ακριβή σε αίμα και για την Ελλάδα. Ήθελε νεκροί χιλιάδες να είναι στους τροχούς, ήθελε και οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους, και μάλιστα οι κομμουνιστές, πρωτοπόροι και μπροστάρηδες στον αντιφασιστικό αγώνα. Στην Εξέγερση της Δράμας τον Σεπτέμβρη του 1941. Στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 οι 200 εκτελεσμένοι. Στο μπλόκο της Κοκκινιάς τον Αύγουστο του 1944. Στο Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στην Αθήνα. Στο Στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη. Ήταν αυτοί που μπορούσαν να σπάσουν, αλλά δεν λύγισαν. Που μπορούσαν να λουφάξουν, αλλά προτίμησαν να αντισταθούν. Που μπορούσαν να ζήσουν ήσυχα, αλλά προτίμησαν να πεθάνουν ηρωικά. Που μπορούσαν να βουλγαρογραφτούν και να χορτάσουν, αλλά προτίμησαν να μείνουν Έλληνες και να πεινάσουν. Που μπορούσαν να γίνουν δοσίλογοι και να προδώσουν για να σωθούν, αλλά προτίμησαν να υπομένουν και να υποφέρουν βασανιστήρια για να θυσιαστούν. Αιώνια η μνήμη όλων των αγωνιστών της αντιφασιστικής νίκης των λαών».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ