Αληθινά ο κόσμος πήρε σήμερα την κατιούσα

0
2002

Της Νόρας Κωνσταντινίδου


Ανθηρή ήταν κάποτε ως και πρόσφατα η πολιτεία, η πλησιέστερη προς τη θάλασσα του Αζόφ όπως λέγεται ο θαλάσσιος μυχός στον Εύξεινο Πόντο. Η καλλίστη ανάμεσα στις ελληνικές 40 αποικίες της «άξενης Θάλασσας» η ονομαστή Μαριούπολη, η ονομαστότερη όλων. Η Μαριούπολη φέρνει τ’ όνομα της Μαρίας, της πάναγνης Παναγίας και διατηρεί τις ισορροπίες καθώς είναι μια από τις γνωστές, πανταλαλεμένες σπουδαιότερες πόλεις στην Ουκρανία. Με τον σημερινό πόλεμο κατέληξε στην ανθρώπινη φαντασία εφιαλτικό άθυρμα και πόνος απροσμέτρητος. Σήμερα δεινοπαθεί υπέρμετρα, αμύνεται για τα πάτρια (για γην και ύδωρ), αντιμάχεται αξίως εμπόλεμα, κι όχι μόνο αποδεκατίζεται καταστρέφεται, χαραμίζεται, αλλά δεν θα υπάρξει κανένας Διονύσιος Σολωμός για να την αναγάγει στον απέθαντο λόγο του μέλλοντος, «πετά πουλί, παίρνει σπυρί / και η μάνα το ζηλεύει.
Τραγικά χωρίς λόγο και εντροπή γράφονται τα σχετικά συμβάντα που προέκυψαν στα πρώτα εικοσάχρονα του 21ου αιώνα. Παίγνιο των ημερών οι περιγραφές, σαν «την καλή πρόβα» πριν από την πρεμιέρα, για να συνηθίσει το μάτι στο απερίγραπτο και… «δε βαριέσαι αδελφέ». Ασφαλώς και απορροφά τη σκέψη μας νυχτοήμερα, όπως κι απόψε Σάββατο-βραδιάτικα. Ίσως και για το λόγο αυτό ο νους μου αναριγά και σε άλλους χρόνους πάει. Μνημονεύω στ’ αλήθεια αθέλητα (με όσο σέβας του αρμόζει), και θέτω σε χρήση το όνομα του Παύλου Νιρβάνα, γέννημα της σημερινής εμπόλεμης περιοχής του Κερτς. Εξαίρετος στην εποχή του Λογοτέχνης, διάσημος στη ιατρική επιστήμη του και στην ελληνική Ναυτιλία με την αρμόζουσα δεξιοτεχνία και με το «Αγριολούλουδο» του να δωρίζει αναπνοές στον αναγνώστη για να μην του γίνει εφιάλτης το γραφόμενο. Τόσο ελεήμων και τόση μεγάλη απέραντη η έγνοια του για τον άθρωπο.
Αληθινά ο κόσμος πήρε σήμερα την κατιούσα και δεν συμμαζεύεται. Τα ήθη και τα έθιμα έσβησαν. Εδώ και είκοσι ημέρες ο ελληνικός λαός, λες και δεν έχει άλλο καημό για ένα πράγμα έχει έγνοια: Για την «οικογένεια» του μεγάλου ιδεατισμού. Για τα απάνθρωπα, εξωφρενικά γεγονότα της πανέμορφης πόλης του Νομού Αχαΐας, της Πάτρας. Η Λαογραφία μας, που έθρεψε γενεές γενεών βγήκε από τη μέση. Ποιος ενδιαφέρεται πλέον καρδιακά για τη θάλασσα του Πατραϊκού Κόλπου ή την απέναντι από αυτήν, τη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου που την Κυριακή των Βαΐων τίμησε την Έξοδο του Μεσολογγίου; Ποιος μπορεί αντίστοιχα να θυμηθεί την Έξοδο της μάνας της μεσολογγίτισσας που από την πείνα ζήλευε, σύμφωνα με τον Διονύσιο Σολωμό, το πουλί με το σπυρί στο στόμα; Αντίστοιχα ποιος πονοκεφαλιάζει για την «έξοδο» των γυναικών σήμερα με τα βρέφη στην αγκαλιά, στους ώμους και στα φασκιά; Ή ποιος νοιάζεται για το ελληνικό χωριό το Κερκεμίς, στην επαρχία Σοχούμι με τους Έλληνες που κρατούν ως σήμερα στο στόμα το ποντιακό ιδίωμα και γνωρίζουν σήμερα κόντρα στους σημερινούς Έλληνες (με τους αφερίμ άνδρες πολιτικούς στις κόντρες των πολιτικών μας) τι πάει να πει η ελληνικότατη λέξη κερκέλαι; Αυτά τα είπαμε και ποιος τα διαβάζει; Προς το παρόν μετά από τα τόσα και τόσα που καθημερινά βιώνουμε, αν έχουμε ένα δάκρυ περίσσιο ας το χύσουμε στη θύμηση των όσων χάσαμε και χάνουμε. Φυσικά και δεν είναι σήμερα λιγοστοί οι νοικοκυραίοι που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού που άφησαν τις περιουσίες τους στο Ροστόβ, στο Τανκανρογκ, στη Μαριούπολη, στην Κριμαία γενικότερα, αφού προηγουμένως έκλαψαν οι γυναίκες τους άνδρες τους και τα παιδιά τους πατεράδες τους. Είναι χιλιάδες. Στη Δράμα έχουν δημιουργήσει Σύλλογο ως χιλιάδες που ήσαν και έμειναν να ονοματίζονται Αλλοδαποί πολλά χρόνια με τις ελληνικές ταυτότητες κάτω από το μαξιλάρι τους!
Φοβάμαι, και αναρωτιέμαι
Αληθινά ο κόσμος πήρε σήμερα την κατιούσα και δεν συμμαζεύεται. Τα ήθη και τα έθιμα έσβησαν. Εδώ και είκοσι ημέρες ο ελληνικός λαός, λες και δεν έχει άλλο καημό για ένα πράγμα έχει έγνοια: Για τα απάνθρωπα, εξωφρενικά γεγονότα της πανέμορφης Πάτρας. Η Λαογραφία μας, που έθρεψε γενεές γενεών βγήκε από τη μέση.
Προς το παρόν μετά από τα τόσα και τόσα που βιώνουμε, αν έχουμε ένα δάκρυ περίσσιο ας το χύσουμε για όσα χάσαμε, χάνουμε και –δεν το σηκώνει η συνείδησή μου να γράψω– θα χάσουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ