Το νόημα του Πολυτεχνείου

0
1060

Τoυ Τίμου Παπαδόπουλου

Τις ημέρες που οι έγκλειστοι του Πολυτεχνείου ξεπέρασαν όλες τις κομματικές ηγεσίες είναι η στιγμή που η ΕΝΟΤΗΤΑ είχε αποκτήσει νόημα και περιεχόμενο. Και αυτό ήταν που κυριαρχούσε και σκόρπιζε σε όλους χαμόγελα και κρυφή χαρά. Όλοι τότε το νιώθανε ότι τώρα είναι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Κλεισμένοι, αμπαρωμένοι στο χώρο της αυλής και στα κτίρια του Πολυτεχνείου κατάφεραν να μιλούν την ίδια γλώσσα. Οι κλειστές πόρτες περιφρουρούσαν αυτή τη μεγάλη κατάκτηση. Έξω ήταν η Χούντα. Ο αντίπαλος. Έξω και οι κομματικές ταυτότητες. Όλοι το νιώθανε ότι εκείνη την ώρα γράφανε ιστορία. Η ατμόσφαιρα μαγική.
Έχασε όποιος δεν το έζησε.
Με μαγικό ραβδί λύνονταν όλα τα προβλήματα και σε χρόνο μηδέν. Περιφρούρηση, διατροφή, επικοινωνίες, περίθαλψη. Όλα πήραν το δρόμο τους πριν νυχτώσει η πρώτη μέρα. Και τα κόμματα δεν είχαν καταφέρει να ψελλίσουν ούτε μια λέξη. Κάτι που να δείχνει ότι καταλαβαίνουν τι γίνεται. Μόνο κάτι περίεργες διφορούμενες ανακοινώσεις που δεν έβγαζαν νόημα. Λίγο απ’ όλα. Ναι μεν αλλά. «Να φύγει η Χούντα, αλλά φύγετε και από το Πολυτεχνείο», «καλές οι καταλήψεις, αλλά προσέξτε τους προβοκάτορες». Ακόμη κυνηγάνε φαντάσματα. Το Πολυτεχνείο άρχισε να γράφει ιστορία και αυτοί στον μικρόκοσμό τους.
Τις ημέρες 15-16-17 Νοεμβρίου κανένα κόμμα δεν ήταν στο Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο ανήκει μόνο σε αυτούς που το έκαναν και μόνο για τις μέρες εκείνες. Κανείς δεν δικαιούται να το πάει στο κόμμα του επειδή πήγε και αυτός. Γι’ αυτό και η ιστορία όταν θα γραφεί, θα υμνήσει την πρωτοβουλία, τη φαντασία και τον αυθορμητισμό. Όχι τα κόμματα. Ούτε τα μεμονωμένα πρόσωπα.
Κανείς δεν ξεχώριζε από μόνος του. Όλοι ήταν ένα. Αυτό ακόμη κανείς δεν το αμφισβήτησε ούτε και τόλμησε να το οικειοποιηθεί. Όλοι αναγνωρίζουν ότι ήταν έργο ΟΛΩΝ. Εκείνες τις ώρες δούλευαν πολλά πράγματα μαζί. Η εξέγερση του 1821. Το έπος της Εθνικής Αντίστασης του 1941. Ο Αλέκος Παναγούλης. Το πρόσφατο αντιδικτατορικό κίνημα του Ναυτικού. Όλα αυτά μαζί και πολλά επιμέρους προσωπικά βιώματα και μικρές προσωπικές στιγμές, που φωτίζουν μέσα μας ένα δρόμο μοναδικό και ιδανικό. Σε αυτόν το δρόμο της αξιοπρέπειας και του αγώνα βρέθηκαν πολλοί μαζί. Και ήταν ήρωες όλοι αυτοί που πήραν μέρος στην εξέγερση, πρωτίστως βέβαια οι φοιτητές. Δυστυχώς, πολιτικά το Πολυτεχνείο αξιοποιήθηκε μόνο από τους σκληρούς της χούντας.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι το Πολυτεχνείο υπήρξε το κορυφαίο αντιδικτατορικό γεγονός, ένα τεράστιο ηθικό μνημείο στην ιστορία αυτού του τόπου, ένας τίτλος υπέρτατης αγωνιστικής διάκρισης για όσους συμμετείχαν και για το όλο το φοιτητικό κίνημα. Γι’ αυτό, άλλωστε, τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, η επέτειος του Πολυτεχνείου ήταν ένας βωμός απότισης καθολικής τιμής αλλά και σχεδόν καθολικής, επίσης, εξιλέωσης. Μια σύγχρονη κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Το ερώτημα, όμως, που επιμελώς παραμένει αναπάντητο είναι: τι ήταν, πολιτικά και όχι ηθικά αξιολογούμενο, το Πολυτεχνείο;
Αν η κατάληψη επέλεγε και προλάβαινε τη διέξοδο μέσα από μια ογκώδη πλην ειρηνική διαδήλωση, θα αποτελούσε μια τεράστια πολιτική νίκη, ένα πολυσήμαντο κεκτημένο, που θα σημάδευε θετικά την παραπέρα πορεία διευρύνοντας εξ αρχής, θεαματικά και αναγκαστικά, τα πλαίσια και τη δυναμική του «ανοίγματος Μαρκεζίνη» πέραν των ορίων που επεδίωκαν οι εμπνευστές του.
Εφόσον δεν έκανε αυτή την επιλογή, αφού οι άλλοι πρόλαβαν να επέμβουν βάναυσα, να επαναφέρουν τον στρατιωτικό νόμο κ. λ. π. η κατάληψη πολιτικά απέτυχε…
Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, η τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο και η κρίση με την Τουρκία και η εξαιτίας τους αναπόφευκτη αποχώρηση της δικτατορίας υπήρξαν ο από μηχανής Θεός που επανέφερε, απρόοπτα είναι η αλήθεια, το κοινοβουλευτικό καθεστώς στη χώρα μας.
Η σημερινή εξέλιξη του μηνύματος του Πολυτεχνείου είναι η τέλεια διαστροφή.
Το Πολυτεχνείο ήταν ένα πολιτικά τακτικό λάθος, αλλά ήταν μεγαλειώδες πολιτικό και ηθικό μήνυμα αντίστασης κι αυτό είναι που μένει κι έχει σημασία.
Είναι εξοργιστικό το πώς έγινε και βρέθηκαν τιμητές οι απόντες. Αυτό είναι ένα θέμα για μελέτη, ανάλυση, οργή και αποκατάσταση. Διαφορετικά, θα πηγαίνουμε κάθε χρόνο στο Πολυτεχνείο για να θυμώνουμε και να οργιζόμαστε για τον ξεπεσμό. Να ντρεπόμαστε για το επίπεδο της Δημοκρατίας και της πολιτικής ζωής που ζούμε σήμερα. Προσωπικά, πήγα μόνο τον πρώτο χρόνο. Μετά πήγαινα την πρώτη μέρα και περπατούσα τις διαδρομές που έκανα τότε μέσα στις αίθουσες και στην αυλή. Και μετά έβλεπα τους βέβηλους στην τηλεόραση να συναγωνίζονται σε αθλιότητες.
Το ΠΑΣΟΚ κρατά τη σημαία για πάρτη του. Οι άλλοι διαφωνούν. Όχι για να δώσουν δίκαια λύση. Δίκαια λύση για τον καθένα είναι να την πάρουν αυτοί. Ακόμη και οι μικροομάδες διεκδικούν για πάρτη τους τη σημαία. Τη σημαία του Πολυτεχνείου εκείνων των ημερών. Ένα σύμβολο που κατά πάσα πιθανότητα επινοήθηκε στα κατοπινά χρόνια. Γιατί τις ημέρες εκείνες δεν υπήρχε κάτι ανάλογο, ούτε και σκέψη για να φυλάξει κάποιος τέτοια ντοκουμέντα. Τα θυμάμαι όλα καλά. Αργότερα το επινόησε κάποιο σατανικό μυαλό τύπου Λαλιώτη, για να χτίσουν καλά τις φιέστες που ακολούθησαν και συνεχίζουν ως τώρα. Τόσο μεγάλη η αγάπη τους και η αφοσίωσή τους στα ιδανικά της Δημοκρατίας, που σφάζονται με τους διπλανούς τους. Και ο πιο δυνατός νικάει.
Κάπως έτσι κινούνται οι Πασόκοι, που σέρνονται πίσω από το ΚΚΕ. Υπερβάλλουν σε συνθήματα και ακρότητες, ανέξοδες πάντα και χωρίς μέτρο. Γνήσια Ανδρεϊκή συνταγή. Παλιά, ακόμη και μέσα στη Δικτατορία, όταν μας έβγαινε η πίστη για να πετύχουμε μια μικροσυγκέντρωση, αυτοί έρχονταν μόνο όταν είχαμε πετύχει και πέταγαν τις ρουκέτες τους όπως: «να έχουμε την επόμενη φορά κάτι πιο δυναμικό». Βέβαια, γι’ αυτούς η επόμενη φορά δεν ερχόταν ποτέ. Και όταν έλεγαν «κάτι πιο δυναμικό», ποτέ δεν ρωτούσαμε τι εννοούν γιατί ξέραμε. Εννοούσαν ένοπλη πάλη, τεράστιες βόμβες και μαζικές κινητοποιήσεις. Οι ίδιοι ποτέ δεν κράτησαν ούτε μια τρακατρούκα. Οι λίγοι που τόλμησαν ήταν και παρέμειναν πάντα εχθροί τους και αντίπαλοι ακόμη και στο ίδιο τους το κόμμα, που μεταδικτατορικά βρέθηκαν να συνυπάρχουν, όπως ο Σάκης Καράγιωργας, ακόμη και ο Σημίτης. Ούτε λόγος βέβαια για τον Παναγούλη. Αυτός ήταν πολύ μακριά τους. Ενώ οι άλλοι ήξεραν ακριβώς να κρατάν τα ζύγια.
Γι’ αυτό και η ΚΝΕ κάθε χρόνο κάνει ταπετσαρία με άσχετες αφίσες όλο το χώρο του Πολυτεχνείου και την επομένη τα παρατάει και φεύγει. Αφήνει σκουπίδια, βρωμιές και χιλιάδες αφίσες κολλημένες σε τοίχους, πόρτες, κολώνες και κάθε σταθερό αντικείμενο. Τεράστια πλακάτ που άλλοτε λένε για το επικείμενο συνέδριο του ΚΚΕ, άλλοτε για την ομιλία του… τάδε συντρόφου που θα μιλήσει στο Γαλάτσι και είναι ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και από κάτω με μικρά γράμματα ότι το Πολυτεχνείο τούς δείχνει το δρόμο. Ψέματα φανταχτερά. Δεν βλέπουν κανένα δρόμο, βλέπουν μόνο τον αφαλό τους. Για διάλογο ούτε λόγος να γίνεται. Θα αποκαλυπτόταν η αδυναμία τους σε διάλογο. Έτσι αποκρούουν και απομακρύνουν κάθε φωνή σύνεσης και διαλόγου. Αρκούνται στα συνθήματα.
Μέσα σε τέτοιο ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο ζούμε εδώ και πολλά χρόνια.
Γι’ αυτό, οι αναμνήσεις του αντιδικτατορικού αγώνα είναι νοσταλγικές, τρυφερές, μοναδικές και αξεπέραστες. Τις έζησα όλες λεπτό προς λεπτό. Με τον δικό μου προσωπικό δρόμο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here